Skip to content

Mevrouw met depressie

Gegevens:
Mevrouw A., 29 jaar oud
Klacht:
Depressie en bindingsangst
Life Events:
Relatie is beëindigd. Onveilige jeugd. Diverse traumata.

Tekst geplaatst met uitdrukkelijke toestemming van cliënten

De cliënte beschrijft in haar eigen bewoordingen haar ervaringen met EMDR;

Ik ben bij Indra Spierts terecht gekomen. Zij heeft mij eerst onder ogen laten komen wat nu mijn werkelijke probleem was. Door te vertellen wat er in mijn leven is gebeurd kwam ik erachter dat ik mezelf niet de moeite waard vond. Daarnaast ben ik veel te perfectionistisch omdat ik wil bewijzen dat ik het wèl kan. En ik heb de neiging mezelf weg te cijferen omdat ik anderen belangrijker vind dan mezelf.

Voordat we met EMDR aan de slag gingen heb ik een 5-tal situaties uitgeschreven die mij nog steeds het gevoel geven dat ik niet de moeite waard ben.

Enkele van die situaties zal ik hieronder nader uitwerken;

* Op mijn 12e verloor ik mijn vader nadat mijn ouders al gescheiden waren. Ik had er erg veel verdriet van dat ik, door omstandigheden, niet op de begrafenis van mijn vader aanwezig mocht zijn van mijn oma. Ik begreep er toen niks van maar was nog niet op een leeftijd om hier iets aan te veranderen. Het feit dat ik niet op de begrafenis mocht komen heeft mij altijd een minderwaardigheidsgevoel gegeven (ik was naar mijn idee niet belangrijk genoeg in de ogen van anderen). Tijdens de EMDR behandeling ben ik beelden gaan herinneren die ik ver weg gestopt had en ben ik er achter gekomen dat mijn oma zeer zeker deze keuze niet om wie ik ben heeft gemaakt, maar om andere redenen. Tijdens deze sessie heb ik in gedachten ook afscheid van mijn vader kunnen nemen wat ik nog niet eerder heb kunnen doen omdat het voor mij nooit afgesloten is geweest, nu wel.

* Op mijn 16e heeft mijn oom geprobeerd mij aan te randen. Ik ben toen uit een rijdende auto gesprongen en ben via bossen en brandgangen naar huis gevlucht. Eenmaal thuis heb ik mijn moeder en stiefvader ingelicht, deze hebben dezelfde avond/nacht nog met mijn oom hierover gesproken. Omdat mijn stiefvader niet wilde dat mijn oma dit te weten zou komen (mijn oom (= de broer van mijn stiefvader) woonde nog thuis) om haar het verdriet te besparen, heb ik hier altijd mijn mond over moeten houden. Toen mijn oom vlak hierna jarig was heb ik hem gefeliciteerd met zijn verjaardag en 3 zoenen gegeven voor de ogen van mijn hele familie. Ik kon op dat moment door de grond zakken en voelde me weer minderwaardig. Tijdens de EMDR behandeling heb ik deze situatie in gedachten genomen en heb ik in gedachten al mijn frustraties tegen mijn oom, stiefvader en moeder en familie kunnen uiten tot ik het gevoel kreeg dat ik er niet meer mee zat. Het heeft mij een heel sterk gevoel gegeven. Ik kan nu met andere ogen terug kijken naar de hele situatie, wetende dat ik op dat moment gedaan heb wat er van mij gevraagd is en dat ik niet schuldig ben geweest aan het gedrag van mijn oom. Hij is degene met een probleem niet ik!

Wat merkte ik tijdens/na iedere sessie?

Ik ging mij steeds beter voelen, ik had steeds minder moeite om de situatie met andere ogen te bekijken. Veel situaties zijn in mijn jeugd gebeurd, nu kan ik er door volwassen ogen op terug kijken. De sessies werden minder inspannend en ik bereikte steeds sneller het gewenste gevoel. De laatste sessie, situatie 5, was dan ook niet meer nodig om te behandelen omdat hij niet meer naar was om aan te denken.

Wat heeft EMDR veranderd?

Ik weet nu dat ik WEL belangrijk ben en dat ik me niet meer weg hoef te cijferen om te zorgen dat iedereen mij aardig vindt. Als mensen me niet aardig vinden omdat ik nu wel mijn mening durf te geven is dat hun probleem, niet het mijne!

Ik leg mijn lat nu ook minder hoog, ik hoef niet meer perfectionistisch te zijn. Iedereen kan en mag fouten maken, ook ik. Mensen gaan me daardoor niet minder leuk vinden. Ik durf op het werk “nee” te zeggen en mijn werkstukken voor de studie durf ik in te leveren met de gedachte “we zien wel, ik kan altijd nog een aanvulling doen als het niet goed is”.

Wat mij ook veranderd heeft is dat ik voor mijn gevoel er niet meer over hoef te praten over alles wat ik heb meegemaakt. Voorheen wilde ik het zo graag vertellen, maar omdat ik niemand met mijn problemen lastig wilde vallen deed ik het niet en als iemand het toch uit me trok voelde het praten hierover heel beladen aan. Als het nu ter sprake komt kan ik erover vertellen zonder dat het mij nog veel verdriet geeft.

Hoe zit ik nu in mijn vel?

Ik voel me nu veel gelukkiger omdat ik alles wat ik jaren met me mee heb gedragen los heb kunnen laten. Daarnaast ben ik een sterker mens geworden, durf keuzes te maken die voor mij goed zijn i.p.v. keuzes te maken die goed zijn voor anderen en mijzelf daarbij weg te cijferen. Soms wil ik terug vallen in het patroon dat ik gewend was maar ik durf nu terug te komen op gemaakte keuzes (confrontaties aan te gaan) om alsnog voor mezelf te kiezen, want er is er maar een belangrijk en dat ben ik zelf!